Month: March 2016

Die Regte Pad

DSCF3095

Waarheen vat die lewe ons dag na dag? Ek wonder soms in watse rigting om in te gaan. Ons jaag party dae soveel doelwitte na en probeer ons beste om bo uit te kom, maar is bo die regte plek om te wees vir ons? Is dit lekker om daar bo te wees of lyk dit maar net lekker daar? Hulle sê die hoogste bome vang die meeste wind…

Ek het nou die laaste paar weke ernstig tyd aan my hardloop spandeer. Om een of ander rede het ek net verder en verder begin hardloop en ook meer gereeld. Ek kry soms in die middel van die dag net die guur om te wil gaan hardloop. Dalk jaag iets my dat ek so hardloop, of dalk soek ek na iets en geniet die dink tyd op die pad. Dit is verbasend waaraan mens kan dink as jy so hardloop. Soms droom jy drome en ander tye dink jy aan die dag se gebeure. Daar op die pad is dit net jy en die pad en elke opdraand het sy eie vereistes wat sy tol op jou bene eis. Soms is dit maar ’n groot stryd wat binne jou aan die gang is om die eindpunt te haal. Party dae is dit maklik om te hardloop en ander dae voel dit of daar gom onder jou skoene is en dit swaar is om jou bene op te tel. So ook verander die hardloop jou gemoed heeltemal. As ek kwaad is hardloop ek om van my woede ontslae te raak. As ek gelukkig is, gaan hardloop ek omdat ek dit geniet om te hardloop. As ek moeg is hardloop ek om weer krag te kry en so gaan ek net aan.

Ek dink nou een dag soos wat ek hardloop ook nou daaraan dat ek nie werklik weet waarheen ek in die lewe op pad is nie. Ja, ek het baie belangstellings en stokperdjies en as ek iets aanpak volhard ek daarin. Ek is mal oor die natuur en geniet die buitelug, maar so ook hou ek van skryf en musiek en kan ook ’n hele dag binnehuis spandeer. Ek neem graag foto’s en speel kitaar. Daar is min dinge in die lewe wat ek nie kan doen nie, of nie kan leer om te doen nie. Waar hou mens dan op? Wanneer besluit mens dat jy nou genoeg goed het om te doen? Ek weet nie, want as ek myself kry, so besig as wat ek reeds is, pak ek weer iets nuuts aan. Net soos wat ek hardloop na die eindpunt op die pad, so gebeur dit ook met alles wat ek in die lewe aanpak. Ek het net ’n ontsettende sterk dryfkrag agter my wat ek nie werklik weet waar dit vandaan kom nie. Met al hierdie dinge wat aangaan voel ek tog nog steeds verdwaald en sonder rigting. Dit bly vir my voel dat ek kan beter en dat daar ’n ander rigting is waarheen die lewe my wil vat, maar ek kry dit nie. Ek is blind in die opsig dat ek nie kan sien wat die toekoms behels nie. Daar is soveel opsies en dinge om te begin doen en plekke om heen te gaan, maar soms is ek bang ek gaan in ’n verkeerde rigting in. Mens wil nie iets doen wat jy dalk oor ’n paar jaar besef jy het ’n fout gemaak en dan kan jy nie weer oor begin waar jy was voor die tyd nie. Voor begin is nie maklik nie en dit kan ek van getuig.

So hardloop en skryf ek dan nou maar saam, op soek na rigting, drome en die pad. Die pad wat ek moet vat om my lewe op koers te hou. Die pad na ’n eindbestemming wat die moeite werd sal wees en waar ek kan terug kyk oor my lewe en gerus voel dat dit ’n goeie lewe was. Soms as mens by ’n nuwe afdraai punt kom op die pad, is mens bang omrede jy nie weet wat voor op die pad wag nie. Mens is ook bang jy vat verkeerde afdraaie en jy kom nie by jou eindbestemming aan nie. Tog help dit nie om bang deur die lewe te wil gaan nie. Mens moet die vrese wat jy in jou het oorkom en die pad aandurf so goed as wat jy kan.

Elke tree vorentoe is ’n tree in die regte rigting. Dit sal net soveel makliker gewees het as mens meer van die toekoms kon weet. Tog kan ek droom, doelwitte stel en nastreef wat ek kan. Ek hoop werklik net dat my dag na dag se soeke na iets asemrowend sal  lei.

Advertisements

A Fallen Hero

DSCF3452

Having the honour today to go out yet again on another photo taking adventure, I stumbled upon this antique typewriter. I could not help myself to stop for a while and dream the dreams of the person that once owned it. I wonder if any books were published that were typed upon it. How many stories were told through it? How many hours late at night was it at work by the hands of its owner?

Now it is only standing here, to be admired, but for no other purpose because no one will ever consider writing another story on it. It is like the typewriter exceeded it’s purpose and although having a price tag as an antique, it will never work again as intended to. As I browsed through the antique shop I saw many old books as well as a few more typewriters. Thinking back when I was still at school, I was fortunate to have had the opportunity to use a typewriter. The old manual ones, the ones before the electric models came. Now I know how frustrating typing on this machines can be, because making a mistake is not easy to fix as today we only hit the backspace button. Yes and I did write a poem or two on that typewriter, as well as a few letters. From there I found it easier to write by hand and most of my writing was done by hand up to the time I got my own computer and printer. Everything changed…

Our children and their children to come will probably never know how difficult it was to type our stories on these typewriters. They are born into a world where the technology is expanding day by day. We don’t type letters and send it by post anymore because the email option is so much faster and more effective. Just by clicking and posting I am making a story available to billions of people at once. And just as simple as it is send, it can be deleted and forgotten again. But should it have been typed on that old typewriter, the story would have been imprinted on paper and saved for centuries to come.

I just hope that technology do not take over in such a way that after a few years, the human will be placed on display as this old typewriter. I don’t know how we as humans can and will change in the future, but I hope it will be for better and good, and not for worse. As things are going these days, we can so easily be the masters of our own downfall.

Please admire this photo with me, because it is a photo of a fallen hero that once enchanted people with the most beautiful stories through the hands of its master. May we remember, embrace and never forget.

The Loneliness

Someone once said: “A strong friendship doesn’t need daily conversation, doesn’t always need togetherness, as long as the relationship lives in the heart, true friends will never part…”

I think the strongest word in the quote is the word “true” that actually describe the type of friend we are talking about. True friends do not come easily and as often in your life as the other ones. I am actually sitting here today thinking of how many people I once called friends, that are no longer a part of my life. Some parted on their own way to follow their dreams and it caused us to lose contact. Others simply choose to part ways because they had better interests in life. Then there were the once I chose to part with due to moral reasons. Never the less friends came and left and some left memories behind and others just left and it is like they never existed.

Have you ever had the feeling that you are all alone in this great big world? As moments ago the thoughts of friendship invaded my mind, I had that exact feeling. The feeling of being alone and not knowing who to call this “true” friend of mine. Someone to share your most deepest secrets with. Someone to share your passions an desires with. Someone that will always be there when you need to cry. The one person that will always be happy for you when you are successful. The one that will be by your side, no matter what. Does friends like this still exist, or is it also a thing that we only read about in fairy tales and see in movies.

I have experienced it to be hard these days to make good friends. Some people are just not interested, others are so busy with their own issues that they simply don’t have space in their lives for you. No matter how nice or how friendly, polite, well mannered and sharing I am, it is never enough. Then this morning I have read a interesting article. Being a writer is to be having a gift to turn ones personal emotions, sadness and sorrow, into a form of art. We as writers write best when we are having emotions that disrupt our lives and then we turn these emotions to word art on paper. It is a nice thought to have. I am capable of making something beautiful out of something dejected. But that alone does not forage the feeling of loneliness in me. I turned to share my feelings to the world out there in my writing, but after sharing it and displaying this art that was created out of sorrow, I’m still alone.

What happened to the people in this world? Why is it so hard to find friendship, but so easy to start a fight? Is war and anger more appealing to the human eye than peace and tranquillity? I am in search of the answers to these questions and I am striving to see a change in humanity. I want to be able to call people friends instead of foe. I want people to smile and laughs and it must feel natural to them instead of asking me why I am always smiling and happy as if it’s wrong to do. Today I am sad, I am not smiling and I am feeling lost. I am writing and turning my sadness into art. I hope that my art will reach someone out there in this world, also desperately in need of comfort in knowing, you are not alone out there. We share the feeling, the need, and artistic skills of a writer. May I be a true friend to you through my writing and let my writing, at least for the moment, part your way from the loneliness.

We might not have conversations, we might not be together, but as long as my writing affects your heart, our thoughts will never part…

Drive to Succeed

Determination, preparation and a lot of thinking. This is what most things in life is about. You can’t just one day decide to do something and do it without the proper planning. Everything you do need this and even if you have the talent to do it, you still need to prepare.

So I have done many things in my lifetime already and I intend to do so much more. The eager I have just to uplift myself and do the things I’ve always dreamed off is awe-inspiring. I wish I could have felt this way in an earlier phase of my life, because I might have achieved even more by now, but never less it do not hold me back now. With so much inspiration and determination I set out day by day to live my life to the fullest. Another great thing that I have learned is that failure along the way is not the end point, but just a focus point to show you where you need to improve. Realising this has given me even more control in my life.

There are a few things in life that is beyond our control, but that is also not the end point and if you really learn to live a focused life, you can even exceed past this obstacles in your way. Never think that it’s the end, because the end is not where you give up or stop trying, it’s where you’ve reached greatness and proved to yourself that you can. And with this a rewarding feeling comes every time you make it and you get a desire to do even more. The more you accomplish in life, the better you feel about yourself.

Being a very positive and motivated person is not always as easy as it looks. I can not believe how many people around me tries to demotivate me or to pull me down. Sometimes for no reason at all, just because my happiness is exasperating them. It is very sad to think about this in such a way, but it happens. My determination is stronger than any one can imagine. I don’t know why or how it came to be like this, but I am glad I became this strong person I am today. Yes, I also do feel sad at some times and my heart can still be broken, but I can not let it pull me down. I am strong and eager to flourish in everything I do.

Take my advice today. Never give up. Success is a great feeling.

EERSTE WOORDE

Ek staar vanaand voor my uit na ’n leë bladsy hier waar ek wil skryf. Dan kry ek die vraag, hoe begin ek? Eerste woorde… ook die belangrikste woorde in ’n skryfstuk omrede dit soms bepaal of die leser dit verder gaan lees of nie. Jou eerste woorde moet treffend wees om sodoende die aandag van jou leser te trek in so opsig dat die leser verder wil lees.

Is dit nie soms ook van toepassing op ons daaglikse lewe nie? Daardie eerste woorde as jy vir ’n werksonderhoud gaan; die eerste woorde as jy jouself aan iemand nuut voorstel; die eerste woorde as jy iemand na ’n lang tyd nie gesien het en julle ontmoet weer; en daar is so baie voorbeelde, te veel om op te noem. Alles belangrike voorbeelde, maar dit is nie die eerste woorde wat ek nou in gedagte het nie.

Ek dink vêrder om te sê ons ontmoet eintlik elke dag nuwe mense en ons let nie op na ons eerste woorde nie. Ons supermarkte is nou al so groot en van so aard dat jy amper nooit deur dieselfde persoon gehelp word by die betaalpunt nie. Al ooit gedink dat as jy daar gaan betaal, net vir daardie oomblik is dit ’n nuwe ontmoeting met iemand wat jy moontlik nooit van te vore gesien het nie? Wat is jou eerste woorde aan die persoon? Ek het al soveel keer gesien hoe ek in ’n lang tou staan en wag en dan soos die mense een vir een voorkom, groet die winkelklerk ewe vriendelik. Soms groet die kliënt terug en vertoon sy of haar items om te betaal, maar dan is daardie mense wat net die goed neergooi en nie eens groet nie. Ja en soms hoor jy mense sê,  “maak net gou, ek het nie heeldag tyd nie.” Nie ’n goeiedag, hallo of dankie nie.

“Kan julle nie sien die tou is lank nie, kry nog mense hier!”

“Waar is die bestuurder, dit is totaal en al onaanvaarbaar!”

Ek hoef glad nie verder eers nog van al die baie voorbeelde te noem nie, want ek glo jy ken dit almal. Ons sien en hoor dit elke dag. Dan moet jy die winkelklerk se gesig sien as ek daar voor by die betaalpunt kom, al glimlaggend en vriendelik, “Goeie dag ek sien die mense gee jou ’n harde tyd. Hou net moet jy doen goeie werk. Gaan net aan en hou moed, ignoreer die klomp net.”

Dit is op daardie stadium wat die winkelklerk se mond oopval en sy of hy nie begryp wat aangaan nie en dan binne oomblikke glimlag hulle en help my na die beste van hulle vermoë. Dit mag dalk nou belaglik klink, maar ek sien dit as, my eerste woorde het ’n verskil gemaak in daardie een persoon se lewe, net vir daardie kort rukkie wat ons kontak het. So sê ek ook altyd vir mense, vriendelikheid kos niks nie.

Ek het ook dae wat ek kwaad is, hartseer is, of selfs haastig en laat is, maar dit gee my geen reg om met ’n ander persoon wat niks daarmee te doen het, ongeskik te raak en so ook daardie persoon, wat onder geweldige druk werk, se dag net moeiliker te maak nie. Jy mag dalk nou vir my sê, maar waarvan praat jy? Daardie persoon moet net die goed oplei en jou geld vat, watse druk is dit nou? Wel, stel jouself in daardie persoon se posisie. Daar staan jy en doen jou werk en ewe skielik raak die winkel besig. Nou kom negentig persent van die mense by jou verby, ongeskik en aaklig. Het jy al na jou gesig in die spieël gekyk as jy ongeskik is? Verstaan nou hoe daardie persoon na dieselfde prentjie oor en oor moet kyk en selfs erger.

Ek het hierdie blog begin om net my skryfwerk te oefen en te verryk; half bietjie van my gevoelens te deel; soms dinge uitkry om my self te help, maar ek dink dit het in meer ontaard. Ek wil altyd mense help en die wêreld ’n beter plek maak. Ek kan nie woede, haat en geweld verdra nie. Tog is dit so deel van ons samelewing en kan so maklik voorkom word deur net bloot anders te dink. Ek meen kyk nou na hoe jou eerste woorde aan ’n vreemde persoon ’n verskil kan maak. As elke mens op aarde net leer om ’n wag voor jou mond te sit, vriendeliker te wees, kan hierdie wêreld van ons in ’n beter plek verander. So gebruik ek dan ook die blog om my sienings te deel met mense regoor die wêreld. Ja, soms skryf ek in Afrikaans en ander tye in Engels, maar dit maak nie saak nie. Iewers daar buite is iemand, dalk jy, wat so klein bietjie van my sienings saam hom of haar gaan vat en so het ek dalk ook op ’n manier my deel gedoen om die wêreld te verander.

Jy mag dalk ook nou vir my sê, maar wat as ’n ander persoon met my ongeskik is? Dalk is jy daardie winkelklerk wat dag na dag al hierdie dinge beleef. Dan is my antwoord nou aan jou, kyk na wat jy doen en vergeet wat die ander doen. Moenie omdat ander dit aan jou doen, dieselfde terug wil doen nie. Jy is beter. Jy is jy en niemand dwing jou om nie jy te wees nie. Wees vriendelik, bedagsaam en liefdevol in alle opsigte en kyk bietjie wat die verskil in jou lewe is. Laat jou eerste woorde aan ’n persoon, ’n spieëlbeeld van jou goeie self wees en jy sal geken word as ’n goeie mens…

Answering my Fears

Once again after a long weekend of intensified self examination, I came to the decisive conclusion that my soul ached so wrathfully for. It was a moment that I just stopped everything I was doing, thinking, and trying to find, and I just knew what comes next. Ripostes… The answers was not far. It was there all along. I had it within me, but out of distressing fear for the truth, I enclosed it.

Taking of the mask that covers our fears, is sometimes not easy, especially if you yourself did not realise that you had it on. I thought I could be the person I used to be, or the person I lost to be many years back, but why? Why did I want to be that person if I have gained so much more experience out of life, that I can be an even better person than in the past? Yes I’ve seen bad things. I’ve done wrong things, but I have learned so much out of everything, that I can be a remarkable new person, that can stretch for and achieve greatness. I’ve grown, I have developed, I found strength that no one else could find. I climbed a mountain of inner emotions and I have rivalled against forces within. The outcome, a man of veracity. A man that can stand on his own not being upheld by the false pivotal edifices that this world pushes in from beneath.

I have realised today that you should be the person that you want to be, and that you should not have to explain yourself to anyone within this world. If what you believe in and feel like being, is honourable and not out of line to humanity, then you have the right to follow the path that you dream off. Don’t become so afraid of living that you only take on some of your dreams and tells yourself the rest is not destined for you, because how will you know if you’ve never even tried. As I am actually answering myself here, I dearly hope that I am also giving answers to another out there. I know that sometimes it can be lonely living with a mask on your face. A mask that can hide your emotions and the real you. The saddest thing of all, is that we ourselves decides to put these masks on. We are the ones that want to hide and it is all due to fear. Fear of our own dreams, our own capabilities, and most of all our own desires.

I had a fear in me of something. I knew the fear. I’ve fed the fear with my lack of controlling it. I can name it now and I am not ashamed to. I feared that I was not good enough. I feared that I was not good enough to stand next to another in this world. Why? I don’t know. I think that the fear became a reality when I mentioned my fear to a friend. It became even more clearer to me when I started writing about it, and read my own words back to myself.

I really hope that one day, someone in need of answers like me, would read my words and find the answers they also longed to find from within. Never stop believing in yourself. Never let anyone tell you that you are not good enough, even if it is your inner conscious that speaks. Some adroit people used to say that you should always listen to that little voice in your head and that it is always right. My conclusion is that if you have fear in you, that little voice in your head, might also be speaking out of fear and you will be deemed to become weak. Don’t be afraid to just sometimes tell that little voice your insight of life. If the voice tells you that you can not do it, show that you can. If that voice tells you that you are not good enough, lift up your chin and take the first step back into this world.

Remember one thing, and even if it is the only thing you remember, that will be enough to help you through. If you yourself don’t think you are good enough, how do you expect the world to think you are good enough…

Bang vir Liefde

“Não consigo parar de pensar em você.”

Ek kan nie anders as om aangetrokke te voel tot die Portugese taal en hoe dit klink as hulle iets baie romanties sê soos die woorde hier bo aangehaal. Vandag is dit dan ook so maklik om gou op Google te gaan soek na wat dit beteken en dit is amper moontlik om enige woorde in enige taal in te vertaal deur die frase in te sleutel en te vra vir ’n vertaling.

So ook glo ek baie mense het klaar die frase hier bo probeer opsoek en weet dus wat die betekenis is. Vir die van julle wat nou so geduldig was om eers vêrder te gelees het gaan ek die verduideliking gee.

“Ek kan nie ophou om aan jou te dink nie.”

Ja en dan is dit ook die tema van hierdie woordverwerking van my. Wat maak jy as jy so van iemand hou dat jy nie kan ophou om aan haar of hom te dink nie? Is dit dan ook moontlik om so van iemand te hou, wat jy nie werklik persoonlik ken nie, maar meer in die sin van sien en hoor van haar of hom en jy het net so gevoel dat jy meer wil weet van daardie persoon. Ek weet elke persoon het sy eie manier van doen en daar is die mense wat nou vir my sal sê dat dit eenvoudig is. As jy van iemand hou en die persoon beter wil leer ken, moet jy dan ook met die persoon begin praat en so sal jy haar of hom beter leer ken.

Om nou dood eerlik te wees met julle, ek is nie daardie persoon wat net sommer besluit ek hou van iemand en dan begin ek ’n gesprek met haar nie. Dit was nog altyd vir my moeilik gewees om daardie eerste woorde uit te spreek. Net daardie maklike en simpel woorde van, “wil jy dalk saam my iets gaan drink?”

“Você pode querer algo ir beber o meu?”

Klink soveel beter in Portugees… Maar ja maak nie saak in watse taal ek dit stel nie, die ‘doen dit’ deel is die probleem. Ek is werklik deur baie in hierdie harde lewe van ons en soms wonder ek of die dinge wat in my lewe gebeur het, waaruit ek soveel kan en moet leer, my nie soms te versigtig maak vir dinge wat moontlik kan wees nie. Ek meen, waar en wanneer kan mens tot die gevolgtrekking kom dat jy bietjie te oorversigtig is en dit jou baie van die lewe se wonderlike dinge laat uit mis? Daar is ’n gesegde, wie nie waag nie sal nie wen nie, maar hoe waag mens as jy bang is om te verloor? Nou sal jy dalk vir my vra, maar wat het jy om te verloor? Wel, dit is die groot probleem. Ek het oor die jare myself verloor en is tans net besig om myself weer te vind vir wie en wat ek is. Dit kan so maklik gebeur om jouself te verloor in ’n verhouding en in so mate in ’n persoon te verander wie nie werklik jy is nie, net om te probeer pas by ’n ander persoon. En ja ek weet almal sê altyd dat jy nie jouself moet verander om by ’n ander persoon te pas nie, maar tog gebeur daardie verandering. Dit is nou net ’n feit dat mense mekaar verander. Partykeer ten goede, maar dan is daar die gevalle waar jy jouself verloor en verval in iemand wat jy nie wil wees nie. Hoe keer jy dit? Ek weet nie en dit is hoekom ek bang is.

Ek is seker dan ook nie die regte persoon wat enige iemand liefdes advies kan gee nie, maar glo my ek kan dinge oor die lewe vertel wat jy nie sal glo nie. Ek het baie gesien en beleef in my lewe en dit het my dan ook die kennis gegee wat ek het en ek deel dit graag met die mense wat belangstel om te luister. Dit is goed om jou hart te volg in die lewe en alles in te sit, maar onthou asseblief net een ding. Volg jou hart en hou jou oë ook oop. As jy moet begin toe-oë deur die lewe gaan om jou hart gelukkig te hou, is jy besig om jouself te verloor.

So ook gaan ek seker nog vir dae aan een sekere dinge eers goed deurdink met die hoop op antwoorde. Ek sal seker maak wat ook al ek besluit om te doen nie my menswees sal verander nie. Dit is so maklik om die verkeerde besluite te neem in vandag se deurmekaar wêreld, maar as jy net gefokus bly, sterk kan bly en geluk nastreef op ’n manier dat jy nie jouself hoef prys te gee nie, dan sal jy vind wat jy nodig het. Ja en dalk dan vind mens die ware en werklike betekenis van liefde…