Month: February 2016

FIGHT OF LIFE

With the utmost grace and style he glides across the floor. Rhythmical movements that are paced out in the patterns of an exotic dance movement. Strike after strike, focused consistently to the objective. He mimics the flow of water as he strides around his opponent. The cage that surround him is like a lions den. A place you do not enter willingly if it’s not home…

This is the life of a fighter. This is the moment he lives for and trains for day after day. What seems to be a senseless battle to the outsider, is actually a journey of discovering endless possibilities. It is a pursuit for the inner self in a persons soul that will give him the comfort of control. Not to control oneself neither another, but control of movement that can only be unleased after months of self-discovery and pushing past the capable boundaries of ones physical ability. Hard and dedicated work comes together all in a moment, where a display of power to the spectator, becomes a test of ability to the fighter. Every strike carefully directed to a direction with the right amount of control and gravity behind it. Muscles in his body contracting and expanding at the same time, joints turning to cover extension and perfect balance to bring forth the damaging blow of a knockout. Consistently moving around, not a moment to spare for a breath. This is a test of the ultimate art. A art known for survival under the strong, admired by the weak. Practiced among thousands, mastered by few. Continue reading “FIGHT OF LIFE”

Just a Thought

Have you ever thought what it would be like if there was a person in this world that was an exact replica of you? The very same looks, same thoughts, the same behaviour and reactions. The exact, perfect you…

If I sit and think about the fact that I am a tough person to understand, I wonder if it would  be possible to understand myself if I can observe ‘me’ as another person. Not just another person but the exact ‘me’ as I am. The ‘me’ that the people I know sees me for. Would I have a better perspective then to how I can change to become a better person or would I agree to what I am doing as the way it should be done? Would I then be able to except myself or not? Would this not be a more accurate way of self-examination? Self-finding?

Throughout the ages people are always trying to understand themselves. You can see this if you read books of different authors as they tend to write about themselves in an attempt to look at them self on a piece of paper, portraying themselves as they see their lives to be. Sometimes some of them are accurate, but others are way off and see themselves as they want to be and not as to how the world sees them. Some people might totally refuse to see themselves for who and what they are and rather like the thought of the person they created themselves to be in their minds. I wonder if the person we generate in our minds of our self is not sometimes so strong and overpowering that it takes our way of living and actions over in a way that we lose control of who and what we are. Mental control. Mental capability. The power within that can become such a strong supervisory power that one can confuse reality with imagination.

I sometimes try to understand how a person can just act on and on the way they are acting, without realising that the people around them are not accepting it in that way. I am not just talking of a person doing things his way, because that is normal, but I am talking about a person that behaves out of the boundaries of acceptance. A person like a ‘murderer,’ a ‘criminal,’ the people deemed by society not to be tolerable. How can that person think that the way he or she is thinking and acting is correct? Has his imagination of himself, the world he lives in, and society turned into reality for himself in such a way that he can’t  segregate between what is real and what not?

Let’s get back to our self. How do we then know the way we behave are correct? Do we listen to what the people around us are suggesting we should be doing? Do we follow what others around us are doing and just try to be part of the crowd? Can we still differ with others and follow our own way as we think it is correct? All comes to one big unrequited confusion. But then is that not what life is about? One great big confusion that must be figured out day by day. Is that not what living is about? Deciphering the confusion…

Yes, it would have been good to see oneself through ones own eyes as another person, a replica of oneself. Perhaps we would be able to adjust to be better, but should you then adjust yourself, your replica would still remain as he or she was and before no time, you would not be an exact replica of your replicated person and that means you would be different to him or her and you would no longer have that replication of you. A strange thought to have, but I think it is accurate. When you start changing yourself, you are changing the ‘me’ in yourself. Why change yourself then if the changed subject would not be you?

Just a thought I had…

DIE MAN OP DIE SON

2016-02-27 18.57.00

Eendag lank, lank gelede toe ek en jy nog nie bestaan het nie en die aarde nog leeg was, was die son net ’n droë planeet. Daar was nog nie diere nie en ook nog geen plante op die aarde nie. Mens kan sê dat die aarde sonder lewe was want sonder ’n son wat helder en warm kon skyn was lewe net nie moontlik gewees nie.

Op ’n ’n dag gebeur daar iets baie vreemds op die son planeet. ’n Klein mannetjie, bloedrooi, skraal en vreeslik snaaks met ’n klein blou drakie vir ’n troeteldier land met sy ruimteskip daar op die son. Dit was nie duidelik waar hy vandaan gekom het nie, maar ek neem aan dat hy iewers vanuit die buiteruim gekom het. Sy naam was Zoppie. Zoppie het begin rondloop en probeer kyk of dit moontlik was om daar op die son vir hom ’n huisie te kon bou. Soos wat Zoppie rondgeloop het, het sy drakie hom gevolg. Zoppie het lank gesoek, maar het nie die geskikte plekkie gevind waar hy sy huisie sou kon bou nie.

Na baie ure se gesoek  keer hy uiteindelik terug na sy ruimteskip. Hy sê toe vir sy klein drakie dat hulle sal moet teruggaan waar hulle vandaan gekom het. Die drakie raak toe baie ontsteld en weier toe om in die ruimteskip in  te klim. Zoppie en die drakie raak toe in ’n vreeslike bakleiery betrokke. Die drakie word toe so kwaad dat hy met ’n vuur asem die son planeet se oppervlakte aan die brand steek. Zoppie het groot geskrik en het probeer om die vuur te blus, maar aangesien daar geen water naby was nie kon hy glad nie die vuur stop nie. Die vuur versprei toe ook so dat kort voor lank die ruimteskip ook aan die brand geraak het. Daar was Zoppie en die drake toe vir ewig en altyd op die son gestrand. Die vuur het versprei en so het die hele oppervlakte van die son een groot vuur bal gevorm.

Dit my liewe vriende is hoe die son dan ook ontstaan het soos wat ons dit vandag ken, as een groot brandende planeet. En as jy dalk wonder hoekom die son party dae warmer is as ander dae, is dit omdat Zoppie en die klein blou drakie vandag nog daar op die son rondloop en elke keer as hulle baklei dan blaas die drakie ekstra warm vlamme in die lug in en dit raak dan ’n baie warm sonskyndag.

(Vertelling deur my 9 jarige seun, Janco Jansen van Vuuren)

Don’t Judge

To inspire and motivate others comes easy to the outsider, that either never endured the journey, or understood the path let to it. For those who speak without consideration, the might of sorrow is like light to a blind man. For those that grieve not knowing the loss is like a man born deaf, longing the sounds of humanity. But for the man that faced darkness, a man led to the ends of the earth to see, for him are forsaken to utter pure words of his mourning without showing intense demonstrative signs. He might be endowing to other among him, but for his heart he carries the burden. Expression can sometimes only be seen through the sympathy displayed to other. If you can look profoundly into the actions of the modest being, you might encounter the true and deep meaning to their emotional display. Tears do not always come from sorrow, and laughter does not constantly arise from joy. Remember this dear people for the knack is not in speaking, but in intense observation for the signs of lacking fulfilment.

BESLUIT

Hier sit ek nou… Is dit waar ek wil wees? Adam Tas se ‘Amsterdam’ wat speel in die agtergrond. Ek het een van daardie oggende. Musiek, deurmekaar gevoelens en ek wat nie weet of ek gelukkig is en of ek hartseer is nie.

Daar kom dae in mens se lewe wat jy net soveel inligting op een oomblik probeer verwerk, dat dit soms net te veel begin voel. Jy get ’n gemengde gevoel van blydskap en hartseer ter selfde tyd. Prosessering in so geval is partykeer net nie volkome moontlik nie. Hoe verstaan mens dit dan tog? Hoe verstaan mens die lewe? Daar is soveel dinge daar buite. ’n Hele wêreld vol drome en dinge daar buite. Partykeer soveel meer as wat ons besef. Waarna streef ons dan nou eintlik? Wat is dit dat die mens altyd soekend is?  Vind mens dan nooit genoeg nie? Vind jy dan nooit alles wat jy soek nie?

So het ek nou ’n proses van selfontleding weer aan die gang. Iets wat ek teen die tyd goed ken want ek moet gereeld gaan sit en daaglikse gebeure verwerk en besluit hoe dit my lewe vorentoe sal beïnvloed. So ook is ek in die week gevra hoe ek elke dag so gelukkig kan lyk. My antwoord was eenvoudig. “Ek kies elke oggend om gelukkig te wees.”  Ja, in die selfontleding proses het ek wel een ding geleer. Dit is jou keuse om gelukkig te wees. Net jy self besluit om gelukkig te wees. Niemand anders kan vir jou sê om gelukkig te wees nie. Dit is ’n gevoel wat totaal en al net deur jouself en die blote besluit daaroor, deur jou geaktiveer kan word. Ja daar is hartseer en moeilike tye, maar jy kan besluit hoe jy hierdie tye gaan hanteer. Dit is moontlik om te glimlag as jy hartseer is en soms, ja net soms is daardie glimlag soos ’n groot staal deur wat oopgesluit word na ’n baie beter plek as wat jy ooit van sou kon droom.

Ek het ook vrees in my. Vrees dat of my besluite wat ek neem wel die regte besluite is. Vrees dat die gevoelens wat ek probeer uitsluit nie net onderdruk word nie. Gaan ek eendag soveel geluk probeer voorgee, dat dit net voorgee sal wees en die onderdrukte vrees my dan sal oorneem en my laat ineenstort? Dit is alles net vrae wat ek het, maar tog sal ek nie daarvoor antwoorde kry nie. Ek kan net hoop en glo dat ek wel die regte besluite neem.

Hier sit ek dan nou… Ek besluit weereens om gelukkig te wees. Dit is een van daardie oggende. Musiek wat speel in die agtergrond en ek kan dans en sing. Ek kan skryf, motiveer en inspireer.

Wat besluit jy dan vandag..?

MY DROOM

Eendag lank-lank gelede was daar ’n droom. ’n Droom wat gedroom was deur ’n dromer. ’n Droom wat gegaan het oor die toekoms, ’n droom oor vandag…

Is dit nie maar hoe alle feeverhale begin nie. Net jammer dat die werklike lewe nie altyd soos ’n feëverhaal werk nie. Het ons almal nie daardie droom wat eendag lank-lank gelede begin het nie? Het jy dalk so ’n droom gehad, maar met tyd het jy besef dit sal nooit gebeur nie? Drome word tog nie waar nie, of doen dit?

Ek weet nie of dit is as mens ouer word, besef jy al hoe meer dat jy nooit op ’n droom moes opgegee het nie. Hoeveel mense gebruik die woorde, as ek maar net daardie tyd geweet het wat ek nou weet, sou ek dinge anders gedoen het. Hoekom dit nou eers besef? Hoekom het jy nie daardie tyd toe jou droom nog vars was en moontlikheid gehad het daaraan gebou nie? Hierdie is alles vrae wat mens kan stel, maar daar gaan nooit werklik antwoorde wees nie. Ek dink baie mense leef met ’n paar groot “hoekom” vrae in hulle lewe. Continue reading “MY DROOM”

LEEF VIR DIE HEDE

“Mens se verlede kan jou maak of breek.” Hierdie is ‘n sê ding wat ek al baie kere gehoor het. Ek weet soms net nie hoe waar die woorde daarvan is nie, omrede ek dit baie anders ondervind. Dit maak nie saak wat in jou verlede gebeur het nie, maar wat nou in jou hede aan gaan. Jou hede is die tyd wat jou kan maak of breek, en soveel te meer nog, jou hede word môre se verlede.

Ons is geneig om altyd alles op ons verlede te wil blameer, maar tog was daardie verlede eens ‘n hede by jou. Dit is meer die foute wat jy nou maak, wat jou maak of breek. So hoekom nou gaan sit en besin oor die verlede, as vandag die eintlike verskil kan maak. Baie mense verstaan my verkeer as ek sê, “sit jou verlede agter jou, en leef vir vandag.” Daar word dan vrae aan my gestel soos, “moet ek dan nie juis leer uit my foute nie?” of, “hoe vind ek myself dan in my binneste, as ek die verlede moet los?” Continue reading “LEEF VIR DIE HEDE”